Miejsca

Cela Konrada, w której więziony był Adam Mickiewicz, znajduje się w hotelu „U Bazylianów” w Wilnie, obok cerkwi Świętej Trójcy. Pomieszczenie zostało odtworzone odtworzone w 2009 roku. W XIX wieku w klasztorze urządzono więzienie, gdzie osadzono m.in. Mickiewicza i Ignacego Domeykę. Więźniowie spotykali się w Celi Konrada, znanej z „Wielkiej Improwizacji” z III części „Dziadów”.

W latach 30. XX wieku rozpoczęto tu „Środy Literackie” z inicjatywy Witolda Hulewicza, w których uczestniczyli znani pisarze. Po II wojnie światowej w klasztorze mieścił się Instytut Inżynierów Budownictwa. W 1992 roku tradycja literackich spotkań została wznowiona z udziałem Czesława Miłosza.

W dobudówce do cerkwi znajduje się ekspozycja przedstawiająca celę Mickiewicza oraz jego życie i twórczość, zrealizowana dzięki staraniom wielu osób, w tym byłej ambasador RP na Litwie. Ekspozycja składa się z dwóch części, odzwierciedlających więzienną atmosferę oraz osiągnięcia poety.

Cmentarz na Rossie, założony w 1801 roku, obejmuje Starą Rossę, Nową Rossę i Cmentarz Wojskowy. Ma powierzchnię 10,8 hektara. W 1965 roku zamknięto go dla pochówków, a w 1969 roku wpisano do rejestru zabytków narodowych Litwy, gdzie inwentaryzowano około 26 tysięcy nagrobków i pomników. Cmentarzem zarządza stołeczny samorząd, a opiekę sprawuje prywatna firma oraz lokalne organizacje.

Pierwotnie, w XVIII wieku, przy kościele św. Józefa i Nikodema znajdował się cmentarz parafialny, który w 1799 roku zamknięto z powodu jego zaniedbania. W 1800 roku założono nową parafię przy kościele Misjonarzy, a w 1801 roku rozpoczęto budowę nowego cmentarza na przedmieściu Rossa. Po zamknięciu kościoła Misjonarzy w 1844 roku, cmentarz został nazwany „cmentarzem na Rossie”.

Cmentarz był kilkukrotnie poszerzany, w tym w 1814 roku o działkę od mieszczki Rozalii Sutockiej. W 1841 roku rozpoczęto budowę neogotyckiej kaplicy, ukończonej w 1850 roku, w której znajdują się krypty, w tym szczątki ks. Józefa Bohdanowicza.

W latach 1802-1807 zbudowano dwa kolumbaria, które uległy zniszczeniu w XX wieku. Obszar Starej Rossy wynosi obecnie około 6,2 ha.

Nowa Rossa powstała po likwidacji klasztoru Misjonarzy w 1838 roku, kiedy to zaczęto tam grzebać rosyjskich żołnierzy. Po I wojnie światowej cmentarz przejął funkcję parafialną.

Na małym cmentarzu wojskowym, znajdującym się za ogrodzeniem Nowej Rossy, pochowani są polscy i litewscy żołnierze, którzy zginęli w walkach o Wilno w 1920 roku.

Biały żelbetowy pomnik Trzech Krzyży jest dobrze widoczny z daleka. Po wejściu na wzgórze można podziwiać wspaniałe widoki na wileńskie Stare Miasto. U podnóża góry znajduje się Ogród Bernardyński oraz płynie rzeka Wilenka. Ten 12-metrowy monument stał się symbolem narodowej tożsamości, a obecnie często jest podświetlany różnymi kolorami, aby uczcić ważne wydarzenia dla Litwy i świata. Gdy zapadnie zmrok, zwróć uwagę na jego piękne oświetlenie.

W XII-XIII wieku na górze Trzykrzyskiej powstał drewniany zamek oraz osada. Nazwa góry pochodzi od wznoszących się na jej szczycie krzyży, którymi upamiętniono miejsce śmierci zakonników/ franciszkanów, którzy zostali zamordowani przez pogan. Obecny pomnik, zaprojektowany przez architekta i rzeźbiarza A. Wiwulskiego, został odbudowany w 1989 roku.

Katedra Wileńska/ Bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Władysława  wzniesiona została w sercu Wilna na miejscu dawnej świątyni pogańskiej obok zamku obronnego, jest ona symbolem chrztu Litwy. W kaplicy św. Kazimierza znajdują relikwie patrona Litwy. W latach 1918-1925 duszpasterstwo prowadził błogosławiony Jerzy Matulewicz. 4 września 1993 roku papież Jan Paweł II rozpoczął stąd swoją podróż apostolską na Litwę.

Katedra była wielokrotnie przebudowywana z powodu pożarów i wojen, a jej obecny klasycystyczny styl (architekt Wawrzyniec Gucewicz) łączy elementy gotyku, renesansu i baroku. Przy katedrze znajduje się 57-metrowa dzwonnica, ważny symbol stolicy, która początkowo była częścią muru obronnego. Obecny wygląd dzwonnica zyskała na początku XIX wieku, a z jej szczytu rozpościera się panorama miasta.

Kościół św. Piotra i Pawła zdobył pierwszą pozycję na liście najpiękniejszych katolickich świątyń na stronie churchpop.com. Uznawany za najwspanialszy barokowy kościół w Wilnie, wyróżnia się niezwykłym wnętrzem, które zdobi około dwóch tysięcy stiukowych rzeźb.

Jest nie tylko arcydziełem architektury, ale również symbolem zwycięstwa Wielkiego Księstwa Litewskiego nad Rosjanami, którzy okupowali Wilno przez sześć lat.

Pierwszy drewniany kościół w tym miejscu został zniszczony podczas wojny z Moskwą. Obecną świątynię, ufundowaną przez hetmana Michała Kazimierza Paca w podzięce za wyzwolenie Wilna, ukończono w 1676 roku, a następnie ozdobiono stiukami i freskami. Rokokowa ambona pochodzi z początku XIX wieku.

Do 1989 roku w kościele znajdował się sarkofag z relikwiami św. Kazimierza. Wnętrze jednego z najpiękniejszych obiektów sakralnych w Wilnie zostało udekorowane przez włoskich mistrzów, Pietro Perti i Giovanniego Gallego, którzy dodali ponad 2 tysiące stiukowych rzeźb. Fundator, Michał Kazimierz Pac, zmarł w 1682 roku, nie doczekawszy zakończenia prac. Został pochowany w krypcie pod progiem, co potwierdza napis na jego nagrobku: „Tu leży grzesznik”.

W Barcelonie znajduje się Sagrada Familia, a w Wilnie – kościół św. Anny, który przez pięć wieków zachował swój niezmienny urok. Uznawany za jedno z najpiękniejszych miejsc sakralnych w stolicy Litwy, jest arcydziełem późnego gotyku, otoczonym licznymi legendami. Jedna z nich opowiada o Napoleon Bonaparte, który był tak zachwycony tą budowlą, że pragnął przenieść ją do Paryża. Tuż obok kościoła znajduje się neogotycka dzwonnica z XIX wieku.

Bernardyński zespół architektoniczny to wyjątkowy kompleks wileńskiej starówki, składający się z kościoła św. Franciszka z Asyżu (bernardyńskiego), kościoła św. Anny oraz klasztoru bernardynów. Klasztor, wzniesiony w XV wieku, był wielokrotnie odbudowywany, ale zachował gotycki plan oraz niektóre oryginalne elementy. W XVI wieku dobudowano trzy piętrowe bloki klasztorne, otaczające prostokątny dziedziniec.

Wnętrze klasztoru zdobią krzyżowe i gwiaździste sklepienia, a na ścianach znajdują się resztki malarstwa gotyckiego i renesansowego. W zakrystii można zobaczyć XVI-wieczny portal oraz XV-wieczne metalowe drzwi.

W latach 1869–1870 zespół kościelny uległ znacznym zniszczeniom w wyniku budowy uliczki, która oddzieliła ogród bernardyński od kościoła. Na początku XX wieku do klasztoru dobudowano dodatkowe piętro, a w latach 1919 i 1923 wnętrze kościoła przekształcono na potrzeby Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Wileńskiego, obecnie Wileńskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Kowno, miasto, które było kiedyś stolicą Litwy, położone jest w szczególnym miejscu – u zbiegu rzek Niemna i Wilii. Kowno słynie z imponującej architektury Starego Miasta, która przeplata się z bogactwem i pięknem przyrody.

Muzeum Mickiewicza w Wilnie to instytucja poświęcona życiu i twórczości jednego z najważniejszych polskich poetów, Adama Mickiewicza. Muzeum znajduje się w zabytkowym budynku, który był niegdyś miejscem, gdzie Mickiewicz mieszkał i tworzył. Ekspozycje prezentują nie tylko jego dzieła, ale także kontekst historyczny i kulturalny, w którym żył. W muzeum można znaleźć rękopisy, listy, a także pamiątki związane z jego życiem. To miejsce jest istotnym punktem na mapie literackiej Wilna i przyciąga zarówno miłośników literatury, jak i turystów zainteresowanych historią Polski i Litwy. Muzeum organizuje również różnorodne wydarzenia kulturalne, wykłady i wystawy czasowe, promując dziedzictwo Mickiewicza.

Ostra Brama, obecnie święte miejsce dla wielu wiernych, była niegdyś jedną z dziewięciu bram obronnych miasta, wyróżniającą się zachowaną basztą i strzelnicami. W jej kaplicy znajduje się cudowny obraz Najświętszej Marii Panny – Matki Boskiej Miłosiernej, uznawany za jedno z najważniejszych renesansowych dzieł na Litwie. Obraz, namalowany w XVII wieku na wzór rycin holenderskiego artysty Martina de Vosa, jest czczony przez katolików, prawosławnych i grekokatolików.

Pierwsze wzmianki o Ostrej Bramie pochodzą z 1514 roku, kiedy znana była jako brama Miednicka. Jej obecna nazwa może nawiązywać do położenia na wschodnich obrzeżach miasta lub do Maryi, nazywanej gwiazdą wschodu. W XVII wieku w pobliżu bramy powstała drewniana kapliczka, a po pożarze zbudowano murowaną. Obecny wygląd kaplicy, w stylu późnego klasycyzmu, nadano jej w XIX wieku.

Ratusz, usytuowany na Placu Ratuszowym w Wilnie, pełni rolę reprezentacyjną miasta, organizując różne uroczystości, koncerty i przyjęcia, w tym tradycyjny Bal Wiedeński. Jego architektura, zaprojektowana przez Wawrzyńca Gucewicza w latach 1785–1799, nawiązuje do Katedry Wileńskiej, zwłaszcza w aspekcie fasady z portykiem na sześciu doryckich kolumnach.

Choć planowano postawić przed ratuszem pomnik króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, projekt został wstrzymany z powodu rozbiorów. W 1845 roku budynek przekształcono w teatr, gdzie odbyła się premiera „Halki” Stanisława Moniuszki.

Obecnie Ratusz i Plac Ratuszowy po renowacji tworzą harmonijny kompleks otoczony urokliwymi kamieniczkami Starego Miasta, gdzie odbywają się liczne wydarzenia, w tym koncerty i jarmarki z okazji Dni Wilna.

Studio TVP Wilno to oddział Telewizji Polskiej, który został utworzony w Wilnie, stolicy Litwy. Jego historia sięga lat 90. XX wieku, kiedy to po upadku ZSRR i odzyskaniu niepodległości przez Litwę, Polacy w tym kraju zaczęli dążyć do zachowania swojej kultury i tożsamości narodowej.

W 1993 roku z inicjatywy Polskiego Radia i Telewizji Polskiej powstało Studio TVP Wilno, które miało na celu dostarczanie informacji i programów dla Polaków mieszkających na Litwie. Studio to stało się ważnym źródłem informacji o wydarzeniach w Polsce oraz o życiu Polaków na Litwie.

W ciągu lat Studio TVP Wilno rozwijało swoją ofertę programową, wprowadzając różnorodne audycje, w tym informacje, reportaże, programy publicystyczne oraz kulturalne. Dzięki temu stało się istotnym elementem polskiego życia medialnego na Litwie, wspierając polską społeczność i jej kulturę.

Obecnie Studio TVP Wilno kontynuuje swoją misję, oferując programy w języku polskim i angażując się w różne inicjatywy mające na celu promocję polskiej kultury oraz integrację Polaków w Wilnie i okolicach.

Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, mieszczące się w byłym kościele Świętej Trójcy, jest znane z obrazu Miłosierdzia Bożego, namalowanego w 1934 roku przez Eugeniusza Kazimirowskiego na zlecenie siostry Faustyny Kowalskiej. Obraz po raz pierwszy publicznie uhonorowano w Kaplicy Ostrobramskiej w 1935 roku. W 1986 roku został potajemnie przewieziony do kościoła św. Ducha.

28 września 2005 r. decyzją metropolity wileńskiego A. Bačkisa obraz przeniesiono do kościoła św. Trójcy, przemianowanego w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego.

Kościół Świętej Trójcy, zbudowany na przełomie XV i XVI wieku, był małą gotycką świątynią, której częścią był również szpital prowadzony przez dominikanów. Po pożarach w XVIII wieku przeszedł przebudowę, a w XVIII wieku należał do Uniwersytetu Wileńskiego. W 1821 roku został przekształcony w cerkiew prawosławną, a katolicką świątynią stał się ponownie w 1920 roku. W 1968 roku część fasady uległa zniszczeniu, a w 1971 roku odtworzono gotycką absydę. Budowla łączy elementy baroku i historyzmu.

Troki to malownicze miasto położone w zachodniej Litwie, około 28 kilometrów na zachód od Wilna. Znane jest przede wszystkim z pięknego zamku na wyspie, który jest jednym z najważniejszych zabytków kraju. Zamek, zbudowany w XIV wieku, otoczony jest jeziorami, co sprawia, że jest to popularne miejsce turystyczne.

Troki mają bogatą historię, sięgającą czasów Wielkiego Księstwa Litewskiego, a także są znane jako centrum kultury karaimskiej, mniejszości etnicznej, która osiedliła się w tym regionie. W mieście można znaleźć tradycyjną kuchnię karaimską, w tym popularne pierogi zwane kibinami. Troki to także idealne miejsce do uprawiania sportów wodnych oraz pieszych wędrówek po malowniczych szlakach. Miasto łączy w sobie historię, kulturę i piękno przyrody, co czyni je atrakcyjnym celem dla turystów.

Ulica Zamkowa (lit. Pilies gatvė) w Wilnie ma bogatą historię i jest jednym z najstarszych i najważniejszych miejsc w mieście. Znajduje się w sercu Starego Miasta, w pobliżu Wzgórza Zamkowego i Zamku Głównego, co czyni ją kluczowym punktem w historii Litwy.

Ulica ta była niegdyś główną trasą prowadzącą do zamku i była świadkiem wielu ważnych wydarzeń historycznych. W średniowieczu była to ulica handlowa, na której mieściły się liczne warsztaty, sklepy i gospody. Przechodziły tędy karawany kupieckie, a także pielgrzymi udający się do miejsc świętych.

W ciągu wieków ulica zmieniała swój charakter, ale zawsze pozostawała w centrum życia społecznego i kulturalnego Wilna. W XVIII i XIX wieku zaczęły powstawać wzdłuż niej piękne kamienice, które wciąż zachwycają swoją architekturą.

Dziś Ulica Zamkowa jest popularnym miejscem turystycznym, pełnym kawiarni, restauracji oraz sklepów z pamiątkami. Jest także miejscem wielu wydarzeń kulturalnych, festiwali i wystaw, co czyni ją ważnym punktem na mapie Wilna. Ulica ta jest symbolem historycznego dziedzictwa Litwy i jej bogatej kultury.

Uniwersytet Wileński, jeden z najstarszych na świecie, posiada 12 wydziałów, na których studiuje 23 tys. osób. W jego historycznych gmachach znajdują się administracja oraz wydziały historii, filologii i filozofii. Uczelnia dysponuje także biblioteką założoną w 1570 roku, z ponad 5 milionami zbiorów, w tym oryginalnym egzemplarzem pierwszej litewskiej książki – Katechizmu Martynasa Mažvydasa.

Uniwersytet, założony w 1579 roku w czasach ruchu reformacyjnego, stał się ważnym ośrodkiem edukacyjnym, gdyż jezuitów zaproszono do walki z reformacją. Jego architektura, obejmująca style gotycki, renesansowy, barokowy i klasycystyczny, tworzy unikalną atmosferę. Uczelnię zdobią arkady, galerie oraz trzynaście dziedzińców, nazwanych na cześć wybitnych alumnów i profesorów, z pamiątkowymi tablicami na Dziedzińcu Wielkim.